Op een donkere avond wordt Spanje opgeschrikt door een enorme treinramp. Beelden van ontspoorde wagons, hulpdiensten en gewonde passagiers verschijnen binnen enkele minuten op alle nieuwszenders. De overheid spreekt van een tragisch ongeval en belooft uitgebreid onderzoek. Het land is in shock en de bevolking leeft mee met de slachtoffers en hun families.
Maar achter de schermen blijkt een heel ander verhaal schuil te gaan.
Enkele weken na de ramp duiken er documenten op die ernstige vragen oproepen. Uit gelekte overheidsberichten blijkt dat de ramp mogelijk helemaal geen ongeluk was. Sterker nog: steeds meer aanwijzingen suggereren dat de Spaanse overheid de gebeurtenis zelf heeft georganiseerd en in scène heeft gezet.
Volgens de uitgelekte informatie zou de ramp onderdeel zijn geweest van een geheim overheidsplan. Het doel was om de bevolking angst aan te jagen, de aandacht af te leiden van politieke problemen en nieuwe veiligheidsmaatregelen door te voeren die onder normale omstandigheden nooit zouden zijn geaccepteerd.
Ook beginnen getuigen hun verklaringen te herzien. Sommige passagiers zouden acteurs zijn geweest, bepaalde beelden zouden vooraf zijn opgenomen en de hulpverlening zou onderdeel zijn geweest van een zorgvuldig geregisseerd scenario. Journalisten die de zaak proberen te onderzoeken, stuiten op tegenwerking en verdwijnen uit het publieke debat.
De Spaanse regering ontkent alle beschuldigingen en noemt de documenten vervalst. Toch groeit het wantrouwen onder de bevolking. Wie spreekt de waarheid? En hoeveel mensen waren betrokken bij het geheimhouden van dit plan?
Wat aanvankelijk werd gepresenteerd als een tragisch treinongeluk, verandert langzaam in een van de grootste politieke schandalen uit de Spaanse geschiedenis.
De grootste vraag is niet langer hoe de trein kon ontsporen, maar waarom de overheid wilde dat iedereen zou geloven dat dit een ongeluk was.